Oost west, thuis best

Iedereen samen in de zetel. Druk, maar wel heel fijn … 

4 dagen thuis en 4 nachten slapen dragen bij aan een beter gevoel en meer realistische kijk op de feiten.

De eerste nacht heeft Elias zich tot half 5 goed gedragen en geslapen als een roos. vanaf dan is hij echter wakker en dus begint voor ons deze dag even vroeg. We hebben echter al langer geslapen dan de laatste dagen samen. De was en plas van de afgelopen dagen wordt voor de middag aan de draad gehangen en we genieten van een laatste dag met Elias alleen. Na de middag naar de dokter voor een homeopatisch middeltje en dan Jade halen, die vol ongeduld op ons zit te wachten. Wanneer ze slapend thuiskomt, leggen we ze nog even op de zetel, om dan samen met Elias wakker te maken, zodat ze elkaar kunnen ontdekken. De grote zus is ongelooflijk blij met haar kleine broertje en begint onmiddellijk voor hem te zorgen. “ik zal hem wel dragen, hij mag bij mij op de schoot, ik zal dat wel doen, …. ” Ze zit overal met haar kleine neusje tussen. Er is een probleem bij het slapen gaan. Elias mag niet bij mama en papa slapen, want er was afgesproken dat hij bij haar zou slapen. Uiteindelijk aanvaardt ze het, en kan iedereen gaan slapen. Elias houdt het vol tot 5.00u.

De diarree is niet weg, maar wordt gerduceerd tot 2 of 3 keer per dag, maar dan wel in grote hoeveelheden. Tot in zijn haar toe. Vrijdag wordt een beetje een winkeldag, want  zaterdag is Dylan jarig, dus moeten we wel wat inkopen doen. Elias gedraagt zich voorbeeldig. hij begint al te grijpen, steekt al vanalles in zijn mond en lacht van ‘s morgens tot ‘s avonds.

Wannes en Youri, zijn de enige broers die nog geen live uitzending van Elias hebben mogen meemaken, dus vrijdag avond kijkt het ventje zich weer de ogen uit, naar die grote jongens.

Elias slaapt zaterdag al tot 5.15 en vandaag tot 5.30u. als we het nog een beetje rekken, kunnen we binnenkort uitslapen tot 7.00u.

maandag of dinsdag hopen we dat de kaartjes klaar zijn, zodat we de wereld kunnen laten weten dat Elias vanaf nu bij ons hoort.

De rest van de soap wordt in het leven geschreven, en Elias zal zelf aangeven als hij dit op het net wil zetten.

Voor sommigen tot ziens in Ham, en voor de anderen het ga je goed. Myriam, Stijn en alle kinderen.

Verrassing en een lange nachtrust

dinsdag na het schrijven van de blog, kom ik terug op de kamer, waar Bruk 5 minuten later arriveert. “Ik kom net van de ambassade en jullie mogen vroeger vetrekken.” We kijken elkaar even aan, “wanneer vragen we samen?” ” Bruk antwoord met een smile van links naar rechts: “vanavond, om 23.30u stijgen jullie op en morgenvroeg zijn jullie om 7.15 in Belgie. Om 19.30u komt de taxi jullie halen “

Wow, het is nu 16.50u en we moeten nog wel eea doen. Koffers pakken, hotel afrekenen, laatste avondmaal met Han, Joke en Moseo, laundry afhalen, … shit man, dit wordt nog een hele toer.

Prijs van het hotel valt goed mee, valiezen zitten niet vol, we laten echt alles daar wat we niet nodig hebben. Om 18.00u met Han en Joke afgesproken in het restaurant en daar gebruiken we een “laatste” keer de Ethiopische keuken. om 19.30 staan we aan de receptie met een hartslag van 150 en 2 koffers, een beautycase, 2 stukken handbagage en het belangrijkste Elias. Verkeerde uitgang, je moet op de 3de verdieping vertrekken. Dus wij terug naar boven, gelukkig sturen ze iemand om met de valiezen te sleuren.

De taxi in en wij weg. Een laatste rit door Abbis leert ons dat het een miljoenenstad is en blijft, maar dat de mensen te arm zijn om te genieten van de geneugten van zo’n stad. Iedereen wandelt en is onderweg, maar de meesten kijken en kopen niet. De sfeerverlichting in de hoofdstraat staat nog op kerstmis, en er is zelfs nog een grote neonverlichting die over het millenium spreekt. (zou de tijd hier dan echt trager gaan)

Aan de luchthaven is het een drukte van jewelste. Iedereen wil weg volgens mij. De taxichauffeur zet ons af, gaat een karretje zoeken en verdwijnt dan met een vriendelijke lach terug in zijn Toyota en het verkeer in. Door de mensenmassa wringen, auto’s vermijden, hulp afslaan en ondertussen samen proberen te blijven, een toer die ons toch bijna een kwartier bezighoudt. de hoofddeur binnen en daar begint de pret. toegangscontrole. Alle metalen voorwerpen in een mandje, schoenen uit, valiezen op een band, … ik loop ongestoord verder, maar Myriam en Elias mogen 2 keer terug. aan het einde van de band staat een hele berg hulp om af te wijzen. En wanneer ik op zoek ga naar de beautycase, blijkt die eruit gehaald, voor extra controle. ik probeer tegelijkertijd mijn broek omhoog te houden, mijn schoenen aan te doen, mijn horloge en andere persoonlijke dingen bij elkaar te houden, (myriam en Elias piepen weer) en de vriendelijke mevrouw van de douane de inhoud van de beautycase te tonen. Uiteraard zit daar niks verkeerd in, maar ze heeft het allemaal toch eens vastgehad. Bij de valiezen wordt myriam toch geholpen door (voor mij) ongewenste hulp en als ik mopperend aan kom zwaaien, gaat de brave borst ervan door.

Hop naar de volgende rij, bagage inchekken. Een slingerrij aan loketten 1 tot 5 blijkt voor ons te zijn. we schuiven mooi achteraan aan en stilletjes gaat het hele spel vooruit. Wachten duurt altijd lang, maar extra lang, als je ziet dat er mensen via andere wegen plots voorkruipen en dat dit zelfs aangemoedigd wordt door de lokale hulpen. Eindelijk is het onze toer en we alle bagage bijeen weegt nog geen 40kg. De vriendelijke man beloofd ons een “basket” en een plaats aan het raam. hopelijk is deze vlucht beter dan de vorige, want anders zijn we morgen 2 wrakken. De laatste rij, die voor de emigratie, verlangt nog een ingevuld kaartje per persoon, en omdat ik voor Elias niet alles ingevuld heb, vrees ik het ergste. Weer een vriendelijke mijnheer, die continu afgeleid wordt door steeds passerende piloten en stewardessen, laat ons zonder problemen door en voor we het goed beseffen bevinden we ons in de taxfree zone van Addis Airport. Het is 20.45u, nog geen 3 kwartier voor heel de procedure. dat hebben we zeer goed gedaan.

Elias krijgt nog een flesje ORS en wij flaneren langs taxfree winkels, met enkele dollars en een paar honderd Birr. het resultaat zijn nog wat kleine snuiterijen die we voor Elias meenemen als aandenken aan zijn geboorteland. Om 22.00u worden we verwacht ons naar de gate te begeven om te boarden. Yes, het gaat hier vooruit gaan. Bruk had gezegd dat het vliegtuig in principe bijna leeg zou zijn, en wanneer we toekomen aan de gate, zitten er een handje mensen. Bruk had gelijk. Wanneer we echter om 23.15u nog steeds zitten te wachten en er nog steeds mensen blijven aankomen zakt de moed in mijn schoenen (ik nog wel geen dikke rus gezien). Bruk had geen gelijk. om 23.25u worden we in een bus geduwd en naar onze vlieger gereden. Rij 11 blijkt net achter de businessclass te zijn en stoelen J en L blijken inderdaad aan het venster te zijn. Yes, geen dikke rus langs ons en plaats voor onze voeten, en een basket voor Elias. het kan nog meevallen vandaag.

Om 00.15u stijgen we op van de Ethiopische bodem en slaapt Elias rustig bij mama op de arm, en zijn wij onderweg naar Frankfurt voor een tussenlanding. (7u vliegen en dan nog eens 45 minuten). na 10 minuten wordt de “basket” geinstalleerd en slaapt Elias rustig verder in zijn luchtbedje. Het eten wordt gebracht, maar het kan me niet bekoren. ik ben over mijn punt, en dat wreekt zich in misselijkheid en slapeloosheid. Heel de nacht gelezen, Elias slaapt als een marmot, mama hoor ik niet, en als ik af en toe naar haar kijk, heeft ze de ogen toe en geeft ze de indruk te slapen. Doe zo voort, want je hebt het echt nodig. Tweemaal moeten we Elias verversen en een flesje geven. ALs om 4.30u Belgische tijd de lichten terug aanfloepen en de zeveraars met hun kleffe croissants en versteende broodjes langskomen beginnen ik serieus af te tellen. Het is genoeg geweest voor mij, als ik kon, stapte ik eruit. 1u later landen we in Frankfurt om 90% van de mensen eruit te laten, en om 6.15u stijgen we met een bijna leeg vliegtuig (Bruk had toch gelijk) terug op naar Brussel, om een uur later te landen en Elias zijn nieuw thuisland in te dragen. Het is hier wel koud, als je zo enkele dagen in een zon overgoten en 35 a 30°C warm Addis hebt gezeten.

De bagage wordt afgehaald en om 8.00u staan we bij de long term parking om onze auto op te halen en als een speer naar huis te vliegen. Om 9.00u draagt een trotse mama, Elias over de drempel van zijn nieuwe thuis. 2 broers en 2 grootouders zitten op hem (en ook een beetje op ons) te wachten. Een blij en emotioneel weerzien. Enkele indrukken vertellen en dan begint de opdracht. We zijn uiteindelijk 2 dagen vroeger vertrokken in Addis, omdat we met Elias naar een Belgische dokter wilden gaan. Dus Tropisch instituut gebeld en ja hoor we mogen onmiddellijk starten. Dus De auto in, naar Antwerpen. Om 12u buiten in tropisch instituut met een opdracht: “Elias’ stront verzmelen, in pottekes steken en terug binnenbrengen”. Ze durven eigenlijk toch wat vragen van een mens, na 4 dagen platte kak aan alle kanten verrekt dat kleine ding om ook maar een scheet te laten in het instituut. En kunnen we dus terug naar huis. De dokter vindt dat hij er goed, maar een beetje klein uitziet, niet uitgedroogd (dat kan ook niet met zoveel ORS) en dat hij goed en alert uit zijn ogen kijkt. hij weegt ondertussen al bijna 6kg wat een enorme verbetering is op 3 dagen.

Terug thuis eet hij nog een kelin flesje en voor we goed en wel aan tafel gaan weegt hij enkele 10tallen grammen lichter, en kan ik alle potjes tot de rand toe voldoen. Die zal ik straks wel even afzetten bij het tropisch instituut.

De jacht naar aangepast meubilair is open, want we hebben terug een relax, box, wieg, … enfin, prullen voor baby’s en niet voor peuters, nodig. Dus mama eerst op stap voor de basiselementen. Papa daarna even naar Antwerpen voor de potjes binnen te brengen, en even langs kantoor om eea op te halen.

Om 21.30 is papa terug en slappt mama samen met de kleinste zoon op de zetel. Sssssst, niet wakker maken. Stilletjes gaan slapen en morgen blog aanvullen.

Elias is een zomerkind, lange dagen en korte nachten …

 stront inpakskes van minder dan 24 uur. well done Elias. Procter & Gamble is je eeuwig dankbaar.

Elias blijft het klaarspelen om iedereen ‘s nachts op te houden. Deze nacht was een copy van de vorige, met dat verschil dat er maar 31 pampers verwisseld zijn. 4 minder dan gisteren, dat is een verbetering van meer dan 10%. Slapen zat er nog niet echt in, maar mama en papa worden ook inventiever om hier en daar een uurtje te slapen. Ondanks alle miserie, is het een vrolijk ventje dat graag lacht, maar nog heel onzeker is over de dingen die op hem afkomen. Hij schiet elke keer wakker en kijkt dan verschrikt rond, naar de nieuwe omgeving, maar het wordt wel elke keer beter. Hij zuipt ongeveer 0,75lieter ORS per dag, maar het draagt niet bij aan een verminderde stoelgang. Ook zijn flessen worden gretig gedronken, zonder problemen 120Ml per keer. (De eerste dag dronk hij nog geen 40Ml per keer) Dus zien zuipen doet zuipen. geef het voorbeeld maar vader.

vanmorgen om 9.00u belde Bruk, met de vraag of hij even binnen mocht komen (ik denk dat ik hem gisteren geshockeerd heb toen ik de deur opendeed, zo rechtstreeks uit het bed) uiteraard is hij welkom en ik draag dan ook een short en t-shirt  tegen dat hij boven is. Hij gaat proberen om ons vroeger uit addis te laten vertrekken, opdat we sneller met Elias naar een Belgische dokter kunnen gaan. WE zullen zien hoe dat uitdraait.

in elk geval hebben we wel wat meer moed. Voor de middag slapen moeder en zoon de pannen van het dak, papa leest en schrijft zijn Blog. (eigenlijk heb ik er geen fut voor, de hoogte, de droge lucht en de korte nachten eisen hun mentale en fysiche tol.) Na de middag Bruk gebeld, ik moet hier buiten, ik wordt gek van de kamer, de muren komen op me af en dus wil ik gaan shoppen. (er is nog geen nachtclub open op dit uur, want een goed verzet zou me ook wel deugd doen) Wehib pikt me op om te gaan souvenir shoppen, winkel in winkle uit, dit is niks voor mij. volgende keer maar aan Mama vragen om deze klus te klaren. Ik ben ondertussen wel buiten geweest en voel me iets minder slecht. We zullen vanavond nog maar eens naar ons restaurantje huppelen,je kan met Elias toch geen meter van het hotel. vliegende kakkerij is iets wat ik niemand kan aanraden.

Hopelijk krijgt deze nacht een meer winterskarakter, zodat we in vrede kunnen slapen en Elias zich morgen beter voelt voor de grote stap naar ons verre Belgie.

 Surprise are in the air we hope.

Stront in alle kleuren

Als het regent in Parijs, druppelt het in Brussel. Als Elias ziek is, is iedereen de hele nacht in de weer.Het eten had gisteren wel een beetje gesmaakt en toen we om 22.30u de lichten uitdeden, zag het er een veelbelovende nacht uit. We hadden nieuwe melk, maar geen soja melk. Dus nieuwe flesjes gemaakt en wij klaar voor de nacht.Tegen middernacht waren we 2 kakkebroeken en een flesje verder en als klap op de vuurpijl komt het flesje er langs boven uit. Bed is voor deze nacht voor de vuilbak, dus Elias bij papa en mama in het bed. We zijn toch gewoon met kinderen in bed te liggen, maar duidelijk niet met deze kleine Elias. Tot 5.00u heb ik ongeveer 2 uurtjes bij elkaar gesprokkeld, en mama niks, ze is er niet gerust in. Elias reageert niet op de koortsstopjes. Een spuitje Junifen brengt misschien soelaas. De krampjes stapelen zich op in zijn buikje en hij staat gespannen als een boog. Als je maar over zijn buikje wrijft kermt hij mider hard, maar slapen zitten er echt niet in.Tegen 7.00u zakt de koorts en wordt onze kleine prins een beetje rustiger, er wordt links en rechts zelfs een snurk gehoord. Om 9.00u staat Bruk aan de deur met een stapel bankbiljetten die hij voor ons gewissled heeft. (15 Birr voor 1€) en met de vraag of nu alles in orde is. Neen Bruk, niet in orde! de koorts komt nog even terug, maar Junifen helpt hierbij. De krampjes zijn een ander paar mouwen, tussen 5 en 9.00 hebben we nog 6 kakkebroeken. We denken dat de nieuwe melk te sterk is voor zijn kleine buikje en zullen de volgende fles wat minder sterk maken. Roomservice brengt tegen 10.30 een ontbijt. Elias wil ondertussen alleen nog maar bij mama of papa zijn, dus zijn mooie bedje is voor niets opgemaakt. Wanneer Bruk ons uitnodig om samen met Joke, Han en Moseo naar de grote supermarkt te gaan om Sojamelk te kopen, ga ik er graag op in. Mama en Elias blijven nog een beetje slapen.De supermarkt lijkt het meeste op een GB bij ons. Voedingswaren in overvloed (niet goedkoop) en verschillende blanke winkelende mensen, maar soja melk? Forget it, alle soorten melkpoeder, maar geen soja. Verrek! Weer voor niets. De weg terug naar het hotel wordt een stukje city seeing, het parlement, de UN gebouwen, mooie lanen,  het Hilton Hotel, iets totaal anders dan de boulevard waarlangs ons Addis View Hotel is. Als wij buitenkijken zien we de sloppenwijken van Addis, geen groene lanen, wel golfplaten daken met schotelantennes zover als je kan zien, en dat is niet zover, want er hangt steeds wat nevel boven Addis Abeba, het is een ongelooflijk vuile stad, auto’s hebben hier nog geen roet en andere filters, en de zwarte, blauwe en soms zelfs witgrijze walm die door de vracht en andere wagens de lucht wordt ingeblazen vormen volgens mij genoeg fijn stof om Belgie gedurende 10 jaar niet meer met de auto te laten rijden.Terug in het hotel hebben moeder en zoon een beetje gerust, maar niet genoeg om al verder te kunnen. Dus papa neemt de kleine Elias op de arm en wandelt gedurende een halfuur als een gefrustreerde ijsbeer door de kamer, van links naar rechts. Elias wordt rustig en wil zich bij mama neerleggen. Als papa dan stilletjes om 14.30 naar het restaurant verdwijnt om de voorlaatste schotel van het menu te bestellen slapen Elias en mama anderhalf uur als marmotten, ze hebben het verdient.De kakkebroeken komen minder frequent voor en er is al terug structuur te herkennen. Dus niet veel water met hier en daar een brokje diaree, maar een gelijkmatig geel papje dat mooi smeuig over zijn pampertje verspreid is.Na de middag gaat iedereen weer een uurtje slapen, papa valt gewoon in een coma en wordt 1 uur later wakker met barstende hoofdpijn. Even buiten gaan wandelen, niet te lang, want Elias kan maar een halfuurtje rechtszitten in de draagzak bij mama. Er is ook echt niets te zien rond het hotel, dus dan maar terug naar de kamer. Elias heeft terug krampen, dus weer antibiotica en ORS om de boel terug normaal te krijgen. Bij papa op de arm of bij mama op de buik zijn de enige houdingen waar geen gehuil uitkomt.Om 19.30 nog maar eens roomservice besteld. Elias speelt een beetje, hij grijpt nu voor de eerste keer iets vast, bekijkt het en steekt zelfs in zijn mondje. Een mijlpaal.Tot mama plots zegt: “oei dat is de moeite wat er in zijn pamper is gevallen.” En ja hoor een volle pamper, oranje, nog niet stapelbaar.We leggen de kleine deugniet om 20.00u in zijn bedje, maar het wil nog niet lukken. We zullen nog even proberen en anders leggen we hem wel weer tussen ons in? Heel stilletjes vragen we ons samen af wat dit slaapgedrag volgende week thuis gaat geven… 

een probleempje wordt bijna een drama

Een middagdutje heeft de oude vader wel goed gedaan, maar de kleinste wordt zieker en zieker. Mama vindt dat het tijd wordt voor de grote middelen. “Bel Bruk, en zeg hem dat Elias 40° koorts heeft” er wordt gebeld en Bruk gaat het allemaal oplossen. “Zorg dat je over 5 minuten beneden aan de receptie bent, want dan komt er een taxi die je meeneemt naar een pediater” Inderdaad 5 minuten later staat Wehid voor de deur en hij weet waar naartoe, een kinderziekenhuis in de betere buurt van Addis. Om 18.15 stappen we uit en worden we door Wehid naar de receptie van het ziekenhuis gebracht, ze verwachten ons al, “Lencho De loore” We worden onmiddellijk bij de dokter gebracht. Het blijkt een vriendelijke vrouwelijke dokter te zijn, die eerst naar ons verhaal luistert, en vragen stelt zoals je van een goede dokter mag verwachten. Ze vindt het inderdaad onrustigwekkend dat hij zo’n hoge koorts heeft en dat hij nog zo klein is. Hij weegt, hou je goed vast, met kleren en natte pamper aan 5,7kg, hij is dus de laatste 4 maanden een kilo afgevallen ipv bijgekomen. De dokter beslist om hem toch een bloed en stoelgang onderzoek te laten krijgen. Dus wij met ons papier naar het labo, en nu wordt het tricky, want er komen naalden en van die rommel bij. De vriendelijke mijnheer van het labo trekt een paar latex handschoenen aan en trekt een schuifje open. Daar liggen spuiten en naalden vers verpakt, oef. Elias beseft te laat dat het over zijn vingertje gaat, waar de man in prikt en zet het op een onverbiddellijk huilen. Even persen en er zijn genoeg druppels bloed om het onderzoek te doen. De stoelgang kunnen we niet geven, want hij heeft niets gedaan. Dus wij terug naar de receptie wachten tot we terug bij de dokter binnen mogen. Het ziekenhuis heeft een wrang gevoel bij ons achtergelaten, overal posters van blanke kinderen die aanzetten om gezonde dingen te doen. Geen enkele poster of pamflet bevat een donker kind. Wanneer Myriam dan nog opmerkt dat er ook geen pleisters voor donkere mensen bestaan heb ik het wel helemaal gehad. Ik heb het nooit zo bekeken, maar als ik erover nadenk, zie ik ook nergens zwarte pleisters. 19.40u worden we terug binnen gelaten en het verdict luid: “ik weet het niet. Inhet bloed vinden we niets speciaal. Zolang er geen bloederige diaree of overgeven bijkomt, moet je de koorts proberen onder te houden en verder Bactrim geven om de beestjes van binnen de kop in te kloppen. Als het morgen niet beter is mag je altijd terugkomen voor een observatie”. Ja dag jan, als het niet hoeft, doen we hem hier niet naar het ziekenhuis. Het ventje heeft vandaag al genoeg trauma’s opgelopen om de volgende 10 jaar naar allerlei therapeuten en zieleknijpers te worden doorverwezen. Wanneer we echter de melk aan de dokter laten zien zegt ze dat die te zwaar is voor hem. Dit is melk voor grote kinderen niet voor immature kinderen (hij valt onder elke lijn van haar grafiek uit) dus ga maar andere melk kopen. Babylac. Wij naar de taxi, Wehid, goed nieuws en slecht nieuws. Goed nieuws is dat we naar het hotel mogen slecht nieuws is dat jij nog om 20.30u op zoek mag naar Babylac. Wil je ook even naar Bruk bellen, want eigenlijk ben ik wel een beetje pissed off. Hoe kan een kind op 4 maanden een kilo afvallen als ze hem eigenlijk moeten vet voeren voor de overdracht. Bruk meldt verontschuldigend dat hij in het weeshuis ook niet goed at, maar dat zal wel in orde komen als we maar blijven proberen. Net voor we uitstappen komt mama met het idee dat hij misschien allergisch is aan koemelk of gluten, waardoor hij niet gegroeid is en zelfs ziek wordt. Dus Wehid, het slechtste nieuws is dat je ook nog een bus soja melk mag gaan kopen op zondag avond. Terug in de kamer vindt Elias toch terug wat energie en speelt hij nog een half uurtje. We leggen hem in zijn bedje en bestellen roomservice want ook onze innerlijke mens moet af en toe gesterkt worden. Straks nog even alles op het net zetten en dan oogjes toe en snaveltjes dicht

enkele foto’s en het eerste deel van de dag

in het weeshuis, bij zijn bed

om te laten zien dat hij al kan lachen

 

maar nu ben ik een beetje ziek…

De nacht is stilletjes voorbij gegaan, Elias heeft zich maar 2 keer laten horen om 1.30u voor een flesje en een natte broek en om 5u alleen voor een flesje.Om 7.00u had hij er genoeg van en dus iedereen uit bed tegen 7.30. niet zo simpel, maar het is gelukt. Om 8.00 u het bad in om fris aan de dag te beginnen. Nog eens een flesje drinken en dan met mama en papa gaan ontbijten. Elias zit prins heerlijk op onze schoot terwijl we genieten van een toast met gelei en een roereitje erbij. Lang kunnen we niet blijven zitten want het blijkt al dat ook Elias geen zittend gat heeft en de wereld wil zien. (hebben wij weer chance, kunnen we weer eens op reis gaan). Dus de 6 verdiepen naar beneden (langs de trap) om aan de receptie even enkele praktische zaken te regelen (laundry, extra towels) en dan terug naar de kamer (4 verdiepen met de lift, want ik heb enorme last van de hoogte, weinig adem en snelle hartslag), want zijne hoogheid is moe. Bed open, Elias erin. 5 minuten later bed open Elias eruit want de diarree heeft toegeslagen en ALLES (en dan bedoel ik ook echt ALLES) hangt onder de gele str… Dus Elias uitgepelst, bad laten lopen en daar ligt hij dan heerlijk af te spoelen in het bad. Gelukkig komen ze seffens de was halen, want aan dit tempo kunnen we tegen morgen middag vertrekken.Elias terug in bed en nu lukt het wel. We moeten toch maar een oplossing bedenken voor dit shity probleem, en wanneer we Bruk spontaan aan de lijn krijgen (de brave borst doet aan gedachten lezen in zijn vrije tijd denk ik) regelt hij dat we vanuit het restaurant straks een emmertje rijstwater krijgen wat normaal zou moeten kunnen bijdragen aan het dichtmetsen van Elias achterkant.Een ongelooflijke golf van heimwee drijft plots onze kamer binnen. Kinderen, we missen jullie heel erg.In elk geval is deze nieuwe spruit een uitdaging voor iedereen:Dylan, voorlezen zoals je dat zo goed kan, zal voor hem een zegen zijn, hij volgt alles, maar is nog niet instaat om veel te doen.Youri, hij moet spieren kweken en veel en snel, want hij kan echt niets en is niet gestimuleerd geweest om iets te doen.Jesse, trampolinen uren aan een stuk, maar dan heel voorzichtig en rustig, tot youri hem op spieren heeft gekregen.Jade, jij zal goed voor hem moeten zorgen als grote zus, en hem laten zien hoe flink jij kan eten zodat hij een goed voorbeeld heeft en hij zo hard kan groeien als jij.Wannes, na in India heel veel arme sloebertjes te hebben willen opleiden, gaan we ervan uit dat jij deze snotneus meehelpt om te groeien en te leren. Het middagmaal is niet zo denderend geweest, want Elias begint koorts te krijgen en de “platte kak” vliegt in het rond. Rijst water, ORS, Bactrim, we gebruiken alles om achterkant wat te stoppen. Als het morgenmiddag niet beter is gaan we op zoek naar een dokter. Nu slapen Elias en Mama in het grote bed, en kan papa op zoek naar een internetverbinding. en zols je ziet is het gelukt. 

afreizen en ophalen, zeer vermoeiend, leerrijk en emotioneel

Wanneer we vrijdagmiddag vertrekken, nadat we voor alle kinderen een oplossing hebben gevonden, begint het te regenen. Wat een trieste middag, met file vanaf sterrebeek tot de ring van Brussel. Al bij al valt het goed mee, we zijn om 18.20 aan de longterm parking van Brussels airport en wanneer we om 18.30 de vertrekhal binnenstappen, staat onze vlucht zelfs nog niet op het scherm.Joke en Han gaan Moseo ophalen en reizen dus met ons mee. Zij zijn al ingecheckt en geven ons de juist aanwijzingen om snel in te checken. We hebben echter buiten de waard gerekend als we achteraan de rij aanschuiven, omdat er een beperking op de bagage is, moet iedereen voor ons dingen uit zijn valies laden naar de handbagage, maar die is ook beperkt en dus duurt het wachten ongelooflijk lang. Blijkt dat wij ook teveel bijhebben, maar wanneer ik hen vertel dat ik een van de valiezen voor het weeshuis daar zal laten, boeken ze ons voor de volle 95kg. Ticketten geprint en wij naar de identiteitscontrole. Geen opmerkingen, dus ik ben misschien wel gezocht, maar mag toch het land uit. Bij de handbagage controle is het ook druk en er wordt wat afgepiept. Ook Myriam blijkt een stalen harnas aan te hebben en moet even apart betast en gescand worden.En dan naar gate B4, waar we nog en half uurtje hebben alvorens we moeten instappen. Een plasje en een drankje, een laatste telefoongesprek en we staan klaar om aan boord te gaan. Het eerste gedonder begint al met de woorden van de stewart, je zult 20min langer aan de grond blijven in Frankfurt, om dat het te hard waait. Het is een relatief groot vliegtuig, boeiing 767, dat bijna leeg naar Frankfurt vliegt.God wat een zaligheid. Wel een beetje korte beenruimte, maar die wordt gecompenseerd door de lege zetels.In Frankfurt worden we echter overrompeld door een bende internationale gezichten en de zetel langs Myriam blijft tot het laatste leeg, dan stapt er een rus van 2m en 130kg in de zetel naast haar. Hij heeft gelukkig nog net een goede lookworst gegeten en daar mogen we allemaal ,van meegenieten. Om 23.20u wordt het de start baan vrijgemaakt voor vlucht ET 707 en daar gaan we, de volle 6300km naar Addis Ababa.In 2 woorden een “rot vlucht”: beleefde, maar onvriendelijke stewardessen, die ons aan de draai houden om toch maar niet te slapen. Als we dan uiteindelijk toch mogen slapen, hebben Myriam en ik geruild en begint de Rus te ontluchten langs boven en onder. Man, gelukkig ben ik doodop en slaap toch enkele uren. Godallemachtig, beginnen ze om 4.00u (Belgische tijd) weer met karren te rammelen en worden er kleffe croissants en platte pistolets op de tafeltjes gegooid. Wel goede koffie, daar wordt je van wakker. De laatste loodjes wegen wel heel zwaar en wanneer we dan om 7.45 lokale tijd landen is iedereen zo gelukkig als een weekluis op een natte hond.Aan de immigratie dienst staat een lange rij, het gaat goed vooruit, maar een vriendelijk woord kan er niet af. Alle bagage wordt via band 4 geleverd en dan door de bagagescan naar de uitgang.Zwart van het volk, maar een bordje ray of hope brengt ons bij de juiste man, die alles in handen neemt vanaf dan. Valiezen op het busje gegooid en wij weg, Addis in, opweg naar het hotel.Totaal geshokeerd door alle armoede en miserie die we op dat halfuur zien, komen we via een achteringang in ons hotel. Aan de receptie worden we hartelijk begroet, door een vriendelijke mevrouw die ons inschrijft, en later naar Bruk belt, om af te spreken wanneer we Elias en Moseo gaan halen. Over een halfuurtje pikt hij ons op. Gauw de valiezen naar boven in onze grote kamer, zonder kinderbed. Hallo, weten die dan niet dat wij hier zijn voor adoptie? De auto van Bruk is niet blijkbaar niet gemaakt voor weldoorvoede belgen, want hij zakt bij elke put tot op zijn assen.Missionaries of Charity (een moeder theresa organisatie) heeft een grote blauwe poort die open gaat als Bruk 2 maal toeterd. Op het binnen plein lopen een bende kinderen van alle leeftijden ze zien er redelijk gelukkig uit, maar wel vuil en met hier en daar zweren. Ze zijn enthousiast en begroeten ons met zwaaiende armpjes en een ongelooflijke innemende lach. Nu beginnen de emoties toch te spelen. We worden in een kantoor geleid, en krijgen nog eens te horen dat we geen foto’s mogen trekken. Bruk zal de overhandiging vereeuwigen met onze camera. Wanneer er plots 2 vrouwen binnenkomen, 1 met een goed doorvoed kind van iets meer dan een jaar en een met een oranje deken met iets in, blijkt dat de plus 1 jarige Moseo is en dat in het oranje deken Lencho (Linsjo zeggen ze hier)ligt. Dit is buiten verwachting, een kind van 10 maanden, dat in een dekentje gerold zit als een baby. Wat we ook denken, het is Elias Lencho Johan Alexander De Loore, dat zie je aan zijn ogen. Hij is kleiner dan verwacht en lichter en donkerder (zelf gevonden deze tegenstrijdigheid). We gaan nog even het bedje fotograferen en de zuster bedanken voor de goede zorgen. Dan de taxi in en naar het hotel. Emoties barsten aan alle kanten uit, vertwijfeling, ongerustheid, angst, boosheid, alles breekt ineens door. Er wordt links en rechts een traantje geplengd. Dit is dus onze nieuwe opdracht. Om 11u terug in het hotel, proberen pap te maken maar hij moet ze niet. Niet met warm water, niet me koud water, niet met bambix, geen koek. Shit man hij moet eten, hij heeft te weinig energie om te eten, dus leggen we moeder en zoon in het bed voor een verkwikkende slaap, terwijl papa op zoek gaat naar eten. (jager verzamelaar blijft toch een mooi tijdsverdrijf). Eten gevonden in het restaurant en voor mama roomservice besteld. Na de middag Bruk gebeld, we moeten andere kleren kopen voor dit kereltje, want wat we bij hebben blijkt veel te groot. Met de taxi ergens naar een babywinkel met mijnheer voor de juist maat te nemen. Na een pasronde en 510 Birr (50€) staat onze prins in het nieuw. Terug naar het hotel, onderweg Bruk gebeld met onze bezorgdheid voor het eet probleem. Blijven proberen meldt hij, dus in het hotel aangekomen nog maar eens met het flesje geprobeerd en inderdaad hij eet het helemaal leeg, en het 2^de ook half. Dan iedereen een beetje laten slapen. Om 19.u worden we met een reuze honger wakker. Boven in het restaurant is een bruiloft bezig en dat heeft ook wel bijgedragen aan het wakker worden. Roomservice besteld, Elias een fles gegeven (en jawel weer leeg en de 2^de ook nog). Goed bezig zoon. Maar alles wat erin gaat moet er ook weer uit en dat blijkt dus te gebeuren bij het klaarmaken voor het bed. Veel meer dan verwacht, laatstaan dan we aankunnen. 2 onbeholpen ouders met stront aan alle kanten van het aankleed kussen en Elias kan er eigenlijk al goed mee lachen.Om 21.30u ligt hij in zijn bed en slaapt onmiddellijk in. Moeder en vader krijgen stress van de bonkende bruiloft, maar hopen dat dit tegen 22.00u gedaan zal zijn, zodat ze zich ook aan een welverdiende nachtrust kunnen wijden.

Nog even proberen om wat foto’s op te laden en dan slapen met die handel. trage verbinding, dus weinig foto’s sorry.

Morgen beloofd een mooie warme dag te worden in Addis Ababa en daarvoor moeten we goed uitgeslapen zijn.

we zijn ermee weg

vrijdag 13.00u, we zijn ermee weg, dat wil zeggen, laatste hand aan het werk gelegd, nog even enkele praktische bestellingen regelen voor als we terugkomen, want dan gaat het leven weer zijn “gewone” gangetje.

containerpark, nog maar eens alle documenten door nemen. Seffens Jade gaan halen op school, ze mag bij haar nichtjes gaan slapen voor een week, en dat is toch iets leuks om naar uit te kijken, dank je wel tante karin.

Alle kabeltjes en laders voor fototoestellen en cameras getest en ingepakt.

Als we nu de valiezen zien staan, lijkt het wel of we voor 3 jaar naar ginder gaan. en we hebben alles nog niet ingepakt. Maar we hopen het meeste ginder te laten en het belangrijkste terug mee te brengen. Vrijdag 7 maart landen we ‘s morgens in Zaventem.

Zo naar het vertrekpunt aan worden de zenuwen toch wat meer belast, alles wat je zo goed hebt voorbereid blijkt toch nog een haak en een oog te hebben waardoor er mogelijks iets kan misgaan. We hebben ons best gedaan om alles zo goed mogelijk voor te bereiden (Myriam toch) en de rest moeten we maar ondervinden.

De foto is er…

Gisteren is de foto toegekomen, stress tenhuize de loore, want het internet had het begeven en dat was echt het verkeerde moment. We zaten al een hele week te wachten op deze foto en het sociaal rapport, en dan slaat het noodlot toe. Voeding van de modem heeft het begeven, geen lichtjes meer, geen internet meer, dus geen mails lezen, … shit man, dat kan nu toch niet.

Maar wanneer we dan toch een internet pc vinden, kan ik je garanderen dat het je toch iets  doet. Geef toe, het ziet er een geweldige kerel uit.

De aanloopstress stijgt met het uur. Alles in orde maken blijkt toch meer dan je denkt. Iedereen heeft wel een idee wat er allemaal moet gebeuren, maar als je alles optelt, krijg je toch een lijstje dat enkele a4tjes kan vullen. Aankomstkaartjes vorm, tekst kleur, … , reisverzekering, wat mee te nemen om daar te laten, reiscentjes gaan halen, reisje betalen (naar de bank, want het internet is naar de kl…), organisatie voor de thuisblijvers (je wil toch enkele zekerheden dat er nog iets staat als je terugkomt), … verder de dagdagelijkse dingetjes, gaan werken, kindjes naar school, poetsen, eten koken, … en dat allemaal terwijl je op wolken loopt.

We hopen dat er in Addis Abeba internet bestaat, zodat we deze blog dagelijks kunnen aanvullen. En zelfs als dat niet mocht lukken, zullen we dagelijks een verslagje maken, dat we dan later kunnen publiceren. Jongens, wat een onzekerheden.

Blog voor Elias Lencho Johan Alexander spannend, spannend, spannend, ….

Jawel, gisteren heeft Wannes het klaargespeeld om een blogsite voor Elias uit de grond te stampen. Alle gegevens aan pa doorgegeven en daar gaan we dan.

Vandaag de eerste koffers gepakt, want vrijdag is het zover, we vliegen naar Addis Abeba om ELias op te halen. In de afgelopen week zijn er al een boel zaken geregeld, Visa, paspoorten, vliegtickets, … genoeg om enkele dagen bezig te blijven.

In afwachting van de foto en de laatste gegevens (gewicht, lengte, …) zullen we dan ook maar proberen om iets op het net te publiceren. Dus hier is het begin. Iedereen is een beetje zenuwachtig, zelfs Jade vindt het een beetje spannend, en ze heeft het enorm druk om zich te laten horen, want mama en papa gaan naar Ethiopie voor haar kleine broertje te gaan halen. Spannend.