Wanneer we vrijdagmiddag vertrekken, nadat we voor alle kinderen een oplossing hebben gevonden, begint het te regenen. Wat een trieste middag, met file vanaf sterrebeek tot de ring van Brussel. Al bij al valt het goed mee, we zijn om 18.20 aan de longterm parking van Brussels airport en wanneer we om 18.30 de vertrekhal binnenstappen, staat onze vlucht zelfs nog niet op het scherm.Joke en Han gaan Moseo ophalen en reizen dus met ons mee. Zij zijn al ingecheckt en geven ons de juist aanwijzingen om snel in te checken. We hebben echter buiten de waard gerekend als we achteraan de rij aanschuiven, omdat er een beperking op de bagage is, moet iedereen voor ons dingen uit zijn valies laden naar de handbagage, maar die is ook beperkt en dus duurt het wachten ongelooflijk lang. Blijkt dat wij ook teveel bijhebben, maar wanneer ik hen vertel dat ik een van de valiezen voor het weeshuis daar zal laten, boeken ze ons voor de volle 95kg. Ticketten geprint en wij naar de identiteitscontrole. Geen opmerkingen, dus ik ben misschien wel gezocht, maar mag toch het land uit. Bij de handbagage controle is het ook druk en er wordt wat afgepiept. Ook Myriam blijkt een stalen harnas aan te hebben en moet even apart betast en gescand worden.En dan naar gate B4, waar we nog en half uurtje hebben alvorens we moeten instappen. Een plasje en een drankje, een laatste telefoongesprek en we staan klaar om aan boord te gaan. Het eerste gedonder begint al met de woorden van de stewart, je zult 20min langer aan de grond blijven in Frankfurt, om dat het te hard waait. Het is een relatief groot vliegtuig, boeiing 767, dat bijna leeg naar Frankfurt vliegt.God wat een zaligheid. Wel een beetje korte beenruimte, maar die wordt gecompenseerd door de lege zetels.In Frankfurt worden we echter overrompeld door een bende internationale gezichten en de zetel langs Myriam blijft tot het laatste leeg, dan stapt er een rus van 2m en 130kg in de zetel naast haar. Hij heeft gelukkig nog net een goede lookworst gegeten en daar mogen we allemaal ,van meegenieten. Om 23.20u wordt het de start baan vrijgemaakt voor vlucht ET 707 en daar gaan we, de volle 6300km naar Addis Ababa.In 2 woorden een “rot vlucht”: beleefde, maar onvriendelijke stewardessen, die ons aan de draai houden om toch maar niet te slapen. Als we dan uiteindelijk toch mogen slapen, hebben Myriam en ik geruild en begint de Rus te ontluchten langs boven en onder. Man, gelukkig ben ik doodop en slaap toch enkele uren. Godallemachtig, beginnen ze om 4.00u (Belgische tijd) weer met karren te rammelen en worden er kleffe croissants en platte pistolets op de tafeltjes gegooid. Wel goede koffie, daar wordt je van wakker. De laatste loodjes wegen wel heel zwaar en wanneer we dan om 7.45 lokale tijd landen is iedereen zo gelukkig als een weekluis op een natte hond.Aan de immigratie dienst staat een lange rij, het gaat goed vooruit, maar een vriendelijk woord kan er niet af. Alle bagage wordt via band 4 geleverd en dan door de bagagescan naar de uitgang.Zwart van het volk, maar een bordje ray of hope brengt ons bij de juiste man, die alles in handen neemt vanaf dan. Valiezen op het busje gegooid en wij weg, Addis in, opweg naar het hotel.Totaal geshokeerd door alle armoede en miserie die we op dat halfuur zien, komen we via een achteringang in ons hotel. Aan de receptie worden we hartelijk begroet, door een vriendelijke mevrouw die ons inschrijft, en later naar Bruk belt, om af te spreken wanneer we Elias en Moseo gaan halen. Over een halfuurtje pikt hij ons op. Gauw de valiezen naar boven in onze grote kamer, zonder kinderbed. Hallo, weten die dan niet dat wij hier zijn voor adoptie? De auto van Bruk is niet blijkbaar niet gemaakt voor weldoorvoede belgen, want hij zakt bij elke put tot op zijn assen.Missionaries of Charity (een moeder theresa organisatie) heeft een grote blauwe poort die open gaat als Bruk 2 maal toeterd. Op het binnen plein lopen een bende kinderen van alle leeftijden ze zien er redelijk gelukkig uit, maar wel vuil en met hier en daar zweren. Ze zijn enthousiast en begroeten ons met zwaaiende armpjes en een ongelooflijke innemende lach. Nu beginnen de emoties toch te spelen. We worden in een kantoor geleid, en krijgen nog eens te horen dat we geen foto’s mogen trekken. Bruk zal de overhandiging vereeuwigen met onze camera. Wanneer er plots 2 vrouwen binnenkomen, 1 met een goed doorvoed kind van iets meer dan een jaar en een met een oranje deken met iets in, blijkt dat de plus 1 jarige Moseo is en dat in het oranje deken Lencho (Linsjo zeggen ze hier)ligt. Dit is buiten verwachting, een kind van 10 maanden, dat in een dekentje gerold zit als een baby. Wat we ook denken, het is Elias Lencho Johan Alexander De Loore, dat zie je aan zijn ogen. Hij is kleiner dan verwacht en lichter en donkerder (zelf gevonden deze tegenstrijdigheid). We gaan nog even het bedje fotograferen en de zuster bedanken voor de goede zorgen. Dan de taxi in en naar het hotel. Emoties barsten aan alle kanten uit, vertwijfeling, ongerustheid, angst, boosheid, alles breekt ineens door. Er wordt links en rechts een traantje geplengd. Dit is dus onze nieuwe opdracht. Om 11u terug in het hotel, proberen pap te maken maar hij moet ze niet. Niet met warm water, niet me koud water, niet met bambix, geen koek. Shit man hij moet eten, hij heeft te weinig energie om te eten, dus leggen we moeder en zoon in het bed voor een verkwikkende slaap, terwijl papa op zoek gaat naar eten. (jager verzamelaar blijft toch een mooi tijdsverdrijf). Eten gevonden in het restaurant en voor mama roomservice besteld. Na de middag Bruk gebeld, we moeten andere kleren kopen voor dit kereltje, want wat we bij hebben blijkt veel te groot. Met de taxi ergens naar een babywinkel met mijnheer voor de juist maat te nemen. Na een pasronde en 510 Birr (50€) staat onze prins in het nieuw. Terug naar het hotel, onderweg Bruk gebeld met onze bezorgdheid voor het eet probleem. Blijven proberen meldt hij, dus in het hotel aangekomen nog maar eens met het flesje geprobeerd en inderdaad hij eet het helemaal leeg, en het 2de ook half. Dan iedereen een beetje laten slapen. Om 19.u worden we met een reuze honger wakker. Boven in het restaurant is een bruiloft bezig en dat heeft ook wel bijgedragen aan het wakker worden. Roomservice besteld, Elias een fles gegeven (en jawel weer leeg en de 2de ook nog). Goed bezig zoon. Maar alles wat erin gaat moet er ook weer uit en dat blijkt dus te gebeuren bij het klaarmaken voor het bed. Veel meer dan verwacht, laatstaan dan we aankunnen. 2 onbeholpen ouders met stront aan alle kanten van het aankleed kussen en Elias kan er eigenlijk al goed mee lachen.Om 21.30u ligt hij in zijn bed en slaapt onmiddellijk in. Moeder en vader krijgen stress van de bonkende bruiloft, maar hopen dat dit tegen 22.00u gedaan zal zijn, zodat ze zich ook aan een welverdiende nachtrust kunnen wijden.
Nog even proberen om wat foto’s op te laden en dan slapen met die handel. trage verbinding, dus weinig foto’s sorry.
Morgen beloofd een mooie warme dag te worden in Addis Ababa en daarvoor moeten we goed uitgeslapen zijn.
