een probleempje wordt bijna een drama

Een middagdutje heeft de oude vader wel goed gedaan, maar de kleinste wordt zieker en zieker. Mama vindt dat het tijd wordt voor de grote middelen. “Bel Bruk, en zeg hem dat Elias 40° koorts heeft” er wordt gebeld en Bruk gaat het allemaal oplossen. “Zorg dat je over 5 minuten beneden aan de receptie bent, want dan komt er een taxi die je meeneemt naar een pediater” Inderdaad 5 minuten later staat Wehid voor de deur en hij weet waar naartoe, een kinderziekenhuis in de betere buurt van Addis. Om 18.15 stappen we uit en worden we door Wehid naar de receptie van het ziekenhuis gebracht, ze verwachten ons al, “Lencho De loore” We worden onmiddellijk bij de dokter gebracht. Het blijkt een vriendelijke vrouwelijke dokter te zijn, die eerst naar ons verhaal luistert, en vragen stelt zoals je van een goede dokter mag verwachten. Ze vindt het inderdaad onrustigwekkend dat hij zo’n hoge koorts heeft en dat hij nog zo klein is. Hij weegt, hou je goed vast, met kleren en natte pamper aan 5,7kg, hij is dus de laatste 4 maanden een kilo afgevallen ipv bijgekomen. De dokter beslist om hem toch een bloed en stoelgang onderzoek te laten krijgen. Dus wij met ons papier naar het labo, en nu wordt het tricky, want er komen naalden en van die rommel bij. De vriendelijke mijnheer van het labo trekt een paar latex handschoenen aan en trekt een schuifje open. Daar liggen spuiten en naalden vers verpakt, oef. Elias beseft te laat dat het over zijn vingertje gaat, waar de man in prikt en zet het op een onverbiddellijk huilen. Even persen en er zijn genoeg druppels bloed om het onderzoek te doen. De stoelgang kunnen we niet geven, want hij heeft niets gedaan. Dus wij terug naar de receptie wachten tot we terug bij de dokter binnen mogen. Het ziekenhuis heeft een wrang gevoel bij ons achtergelaten, overal posters van blanke kinderen die aanzetten om gezonde dingen te doen. Geen enkele poster of pamflet bevat een donker kind. Wanneer Myriam dan nog opmerkt dat er ook geen pleisters voor donkere mensen bestaan heb ik het wel helemaal gehad. Ik heb het nooit zo bekeken, maar als ik erover nadenk, zie ik ook nergens zwarte pleisters. 19.40u worden we terug binnen gelaten en het verdict luid: “ik weet het niet. Inhet bloed vinden we niets speciaal. Zolang er geen bloederige diaree of overgeven bijkomt, moet je de koorts proberen onder te houden en verder Bactrim geven om de beestjes van binnen de kop in te kloppen. Als het morgen niet beter is mag je altijd terugkomen voor een observatie”. Ja dag jan, als het niet hoeft, doen we hem hier niet naar het ziekenhuis. Het ventje heeft vandaag al genoeg trauma’s opgelopen om de volgende 10 jaar naar allerlei therapeuten en zieleknijpers te worden doorverwezen. Wanneer we echter de melk aan de dokter laten zien zegt ze dat die te zwaar is voor hem. Dit is melk voor grote kinderen niet voor immature kinderen (hij valt onder elke lijn van haar grafiek uit) dus ga maar andere melk kopen. Babylac. Wij naar de taxi, Wehid, goed nieuws en slecht nieuws. Goed nieuws is dat we naar het hotel mogen slecht nieuws is dat jij nog om 20.30u op zoek mag naar Babylac. Wil je ook even naar Bruk bellen, want eigenlijk ben ik wel een beetje pissed off. Hoe kan een kind op 4 maanden een kilo afvallen als ze hem eigenlijk moeten vet voeren voor de overdracht. Bruk meldt verontschuldigend dat hij in het weeshuis ook niet goed at, maar dat zal wel in orde komen als we maar blijven proberen. Net voor we uitstappen komt mama met het idee dat hij misschien allergisch is aan koemelk of gluten, waardoor hij niet gegroeid is en zelfs ziek wordt. Dus Wehid, het slechtste nieuws is dat je ook nog een bus soja melk mag gaan kopen op zondag avond. Terug in de kamer vindt Elias toch terug wat energie en speelt hij nog een half uurtje. We leggen hem in zijn bedje en bestellen roomservice want ook onze innerlijke mens moet af en toe gesterkt worden. Straks nog even alles op het net zetten en dan oogjes toe en snaveltjes dicht