Stront in alle kleuren

Als het regent in Parijs, druppelt het in Brussel. Als Elias ziek is, is iedereen de hele nacht in de weer.Het eten had gisteren wel een beetje gesmaakt en toen we om 22.30u de lichten uitdeden, zag het er een veelbelovende nacht uit. We hadden nieuwe melk, maar geen soja melk. Dus nieuwe flesjes gemaakt en wij klaar voor de nacht.Tegen middernacht waren we 2 kakkebroeken en een flesje verder en als klap op de vuurpijl komt het flesje er langs boven uit. Bed is voor deze nacht voor de vuilbak, dus Elias bij papa en mama in het bed. We zijn toch gewoon met kinderen in bed te liggen, maar duidelijk niet met deze kleine Elias. Tot 5.00u heb ik ongeveer 2 uurtjes bij elkaar gesprokkeld, en mama niks, ze is er niet gerust in. Elias reageert niet op de koortsstopjes. Een spuitje Junifen brengt misschien soelaas. De krampjes stapelen zich op in zijn buikje en hij staat gespannen als een boog. Als je maar over zijn buikje wrijft kermt hij mider hard, maar slapen zitten er echt niet in.Tegen 7.00u zakt de koorts en wordt onze kleine prins een beetje rustiger, er wordt links en rechts zelfs een snurk gehoord. Om 9.00u staat Bruk aan de deur met een stapel bankbiljetten die hij voor ons gewissled heeft. (15 Birr voor 1€) en met de vraag of nu alles in orde is. Neen Bruk, niet in orde! de koorts komt nog even terug, maar Junifen helpt hierbij. De krampjes zijn een ander paar mouwen, tussen 5 en 9.00 hebben we nog 6 kakkebroeken. We denken dat de nieuwe melk te sterk is voor zijn kleine buikje en zullen de volgende fles wat minder sterk maken. Roomservice brengt tegen 10.30 een ontbijt. Elias wil ondertussen alleen nog maar bij mama of papa zijn, dus zijn mooie bedje is voor niets opgemaakt. Wanneer Bruk ons uitnodig om samen met Joke, Han en Moseo naar de grote supermarkt te gaan om Sojamelk te kopen, ga ik er graag op in. Mama en Elias blijven nog een beetje slapen.De supermarkt lijkt het meeste op een GB bij ons. Voedingswaren in overvloed (niet goedkoop) en verschillende blanke winkelende mensen, maar soja melk? Forget it, alle soorten melkpoeder, maar geen soja. Verrek! Weer voor niets. De weg terug naar het hotel wordt een stukje city seeing, het parlement, de UN gebouwen, mooie lanen,  het Hilton Hotel, iets totaal anders dan de boulevard waarlangs ons Addis View Hotel is. Als wij buitenkijken zien we de sloppenwijken van Addis, geen groene lanen, wel golfplaten daken met schotelantennes zover als je kan zien, en dat is niet zover, want er hangt steeds wat nevel boven Addis Abeba, het is een ongelooflijk vuile stad, auto’s hebben hier nog geen roet en andere filters, en de zwarte, blauwe en soms zelfs witgrijze walm die door de vracht en andere wagens de lucht wordt ingeblazen vormen volgens mij genoeg fijn stof om Belgie gedurende 10 jaar niet meer met de auto te laten rijden.Terug in het hotel hebben moeder en zoon een beetje gerust, maar niet genoeg om al verder te kunnen. Dus papa neemt de kleine Elias op de arm en wandelt gedurende een halfuur als een gefrustreerde ijsbeer door de kamer, van links naar rechts. Elias wordt rustig en wil zich bij mama neerleggen. Als papa dan stilletjes om 14.30 naar het restaurant verdwijnt om de voorlaatste schotel van het menu te bestellen slapen Elias en mama anderhalf uur als marmotten, ze hebben het verdient.De kakkebroeken komen minder frequent voor en er is al terug structuur te herkennen. Dus niet veel water met hier en daar een brokje diaree, maar een gelijkmatig geel papje dat mooi smeuig over zijn pampertje verspreid is.Na de middag gaat iedereen weer een uurtje slapen, papa valt gewoon in een coma en wordt 1 uur later wakker met barstende hoofdpijn. Even buiten gaan wandelen, niet te lang, want Elias kan maar een halfuurtje rechtszitten in de draagzak bij mama. Er is ook echt niets te zien rond het hotel, dus dan maar terug naar de kamer. Elias heeft terug krampen, dus weer antibiotica en ORS om de boel terug normaal te krijgen. Bij papa op de arm of bij mama op de buik zijn de enige houdingen waar geen gehuil uitkomt.Om 19.30 nog maar eens roomservice besteld. Elias speelt een beetje, hij grijpt nu voor de eerste keer iets vast, bekijkt het en steekt zelfs in zijn mondje. Een mijlpaal.Tot mama plots zegt: “oei dat is de moeite wat er in zijn pamper is gevallen.” En ja hoor een volle pamper, oranje, nog niet stapelbaar.We leggen de kleine deugniet om 20.00u in zijn bedje, maar het wil nog niet lukken. We zullen nog even proberen en anders leggen we hem wel weer tussen ons in? Heel stilletjes vragen we ons samen af wat dit slaapgedrag volgende week thuis gaat geven…